چقدر سخته بی عدالتی،خودخواهی و خودبزرگ بینی،چقدر سخته تن به خواسته های نفسانی دادن و...

سخت ترین روزها روزهایی هستن که از همه میبری،همه آزارت میدن،میشکننت،روی گرده ات سوار میشن،لهت میکنن...

سخت ترین روزها روزایین که هیچ پناهی نداری هیچ ۴ریادرسی نداری...

دعات انگار نمیرسه بالا،

احساس میکنی مظلوم واقع شدی

احساس میکنی این همه ظلمی که بهت میشه حقت نیست

وقتی مقایسه میکنی خودتو با بقیه بد تر میشکن، بغض میکنی، میشکنی، فرو میدی همه غصه های عالم رو که توی دلت نشسته و اون دل شکسته مجبوره همشو تو خودش نگه داره غم بکشه و آه و چاره هم نداره

چقدر من و دلم به هم شبیهیم.

سلام.متاسفانه پیام شما ناقص اومده.میشه آدرس وبلاگتونو مجددا برام بذارید؟ندارم.

سلام. واما قصه غصه، ماجرای یک تمدن چند هزار ساله، جامعه ای که پروفسور حسابی به خود دید اما فالورهای سلبریتی هایش زبان زد خاص و عام است، یادمان رفته اینجا تختی دستش را بست، تا حق جوانمردی را برای حریف

حس غریبی دارم.

حس پرنده ای که هنوز پرواز یادنگرفته و اما بازیگوشی کرده و از لانه دور افتاده.نه لانه ای، نه مادری و نه دانه ای

اما خدا هست...

همون که گفت اگر میدونستیم چقدر دوستمون داره از شوق میمردیم.همون که پناه بی کساست و فریادرس مظلومان.همون که آفرید و پرورید.همون که از رگ گردن به مانزدیکتر است.

خدایا دوستت دارم...

تو هوای ابری من هستی، وقتی به فکر تو ام دلم حسابی می بارد. با تو به چتر نیاری نیست. دلم چمن مرطوب می خواهد.با یک بارس تو پاییزم بهار می شود...

۶

هر زمان فالی گرفتم غم مخور آمد ولی

این امید واهی حافظ مرا بیچاره کرد

آه ...